Verdwijntaal

20160509_125357_resized

Dit was vroeger mijn speelterrein.

Regelmatig hoor ik kinderen dingen naar hun ouders roepen, die niet in me opkwamen toen ik een kind was. Van ‘rot op’ via ‘fuck you’ naar ‘stomme klootzak/stom wijf ik haat je’.

Ik durfde zulke dingen niet eens te denken. Zou ik ze hebben uitgesproken, dan zou een welgemikte draai om mijn oren en een ‘voor straf niet meer buitenspelen’ mijn deel zijn geweest. En geloof me, dat was écht een straf in de jaren 80.

Wat zouden kinderen van nu eigenlijk antwoorden als je ze vraagt wat buitenspelen is? ‘Hangen en chillen’ misschien? Nieuwe woorden met nieuwe betekenissen.

Voor mij was buitenspelen een actief werkwoord: verstoppertje, tikkertje, stoepranden, elastieken, fietsen, rolschaatsen, in bomen klimmen en touwtje springen, om maar wat dingen te noemen.

Misschien verdwijnt het woord buitenspelen helemaal uit onze taal? Wat denken jullie?

 

Advertenties

Als zzp’er neem je vaak afscheid, gelukkig zelden voorgoed

Bloemen

Gisteren was mijn laatste dag op de communicatieafdeling van gemeente Landgraaf. Drie maanden lang, twee dagen in de week ging ik geen enkele keer met tegenzin. Zelfs niet toen ik om 7.15 uur moest aantreden voor een uitstapje met de wethouder. Als tekstschrijver neem je natuurlijk afscheid met een toepasselijke tekst. Het werd deze:

Hallo allemaal,

Het is echt waar dat de tijd vliegt als je het ergens naar je zin hebt. Voor mijn gevoel kwam ik hier vorige week binnen. Twee keer met mijn ogen knipperen en drie maanden zijn voorbij. Het lijkt die reclame van Tempo Team wel. Gemeente Landgraaf is een warm bad. Wat een leuke mensen, van de je en de jij en de doe maar gewoon en loop maar binnen. Ik kon meteen inloggen en aan de slag (nog niet eerder meegemaakt bij een gemeente, pluspunten!) en kreeg ook meteen het volste vertrouwen om het ene na het andere onderwerp te verslaan.

“Hier zijn de inloggegevens van Facebook en Twitter, hier zijn de dossiers waar we aan werken, leef je uit.” Ik werd er blij van. Ik schreef met veel plezier over onder andere subsidies, vergunningen, de BOR, het MOB, NIX18 en de Open Monumentendag.

Jammer dat het er weer op zit.

Als we elkaar vandaag niet meer zien, komen we elkaar wellicht ergens anders tegen. Ik werk veel voor gemeenten (Maastricht, Sittard-Geleen) en ik ben veel in deze regio te vinden, onder andere als projectleider van Fairtrade Parkstad.

Mocht je eens willen lezen wat ik allemaal uitspook, neem dan een kijkje op mijn zakelijke Facebookpagina (https://www.facebook.com/LiekeSchrijft/). Wie nog niets op het programma heeft staan 23 en 24 september, kom vooral naar het grensoverschrijdende documentairefestival Docfest (https://www.facebook.com/docfestmaastricht/) waar ik me ook met de communicatie bemoei. Dan heb je kans dat je mij tegenkomt als interviewer van filmmakers, of als wijnschenker achter de bar en dat wil je natuurlijk niet missen.

Edith en Sylvia, bedankt voor dat eerste gesprek, waar ik redelijk onvoorbereid en een tikkeltje chaotisch naartoe kwam en heel snel moest beslissen. Het was het begin van een paar fijne dinsdagen en vrijdagen. 

Allen, bedankt voor de leuke klussen die mijn kant op kwamen en bedankt dat ik gewoon ik kon zijn en dat dat prima was.

Ik ga vanmiddag even wat lekkers halen, dus kom gerust langs om te snoepen. Laat het me vooral ook even weten als ik nog iets voor je kan/moet doen vandaag.

Lieke

Grote woorden op kleine kaartjes

PulpPulp Festival Sittard. Daar zat ik dan. Voor een groene caravan. Een groot bord met mijn naam erop en een zoet gedichtje. Een stapel lege kaarten en enveloppen op mijn tafel en meer pennen dan dat ik in een jaar gebruik. Geen idee wat ik moest verwachten. Ik ging totaal uit mijn comfortabele schrijfwereld van bedrijfsjournalistiek, projectplannen en zakelijke websites. Vandaag wilde ik vooral gevoelige snaren raken en mensen laten lachen met originele felicitaties en hartstochtelijke liefdesbrieven.

Een vrouw schoof bij me aan tafel en we hadden een super leuk gesprek over onze studies (we studeerden deels gelijktijdig journalistiek in Tilburg), de kroegen waar we op stap gingen (dezelfde!), onze omzwervingen langs verschillende redacties en bedrijven en terugkomen naar Limburg. Ik vond het wel gezellig zo. Maar toen kwam toch de vraag die ik op dat moment nog vreesde: “Een goede vriendin is bijna jarig. Ze houdt heel erg van vleermuizen. Kun je daar iets mee?”
Ik schreef dat ze nooit vampieren zouden worden, maar dat hun vriendschap wel als een bloedband voelde. Dat als de ene ondersteboven hing, de ander haar met beide voeten op de grond zette.
“Ja, dat is de nagel op zijn kop!”

De volgende vrouw die bij me aan tafel kwam zitten, trok een moeilijk gezicht: “Ik heb drama. Ik houd van iemand. Kun je iets schrijven aan een onmogelijke liefde? Nee hè, dat is te moeilijk zeker.”
Ik schreef over de persoon van haar obsessie die in al haar dromen voorkwam, haar fantasie beheerste en van haar gedachten chaos maakte. En dat ze ook wel wist dat het beter was als ze elkaar nooit meer zouden zien. Grotendeels op rijm.
Haar mond viel open toen ze het las. “Wauw. Hoe kun je dit nu schrijven? Je kent me helemaal niet!”
Of ze het kaartje ook op de post ging doen, wist ze niet. “Misschien zonder adres, dan komt het toch niet aan.”
Haar drama zou nog wel even duren.

Ik had de smaak te pakken en schreef nog een kaart van drie kinderen aan hun moeder, dat het heus wel goed zou komen nu ze met papa op vakantie gingen en hoe fijn het was dat ze drie weken geen rommel hoefde op te ruimen. Ik bedankte namens een volwassen dochter haar vader en moeder voor hun onmisbare hulp. Ik schreef voor een moeder aan haar kinderen, waarvan er twee niet geboren werden en drie volop de wereld verkennen.

Aan mijn tafel werd gesnikt en gelachen. Zelden keerde ik zo tevreden huiswaarts.

Pulp 3

 

 

 

 

Bloggen, dat is cadeautjes geven

Schrijven, daar houd ik van. Spreken, not so much. Of althans, in een serieuze omgeving waar veel mensen naar me luisteren en hoge verwachtingen van me hebben. Maar het gaat me steeds beter af en daarom word ik er steeds vaker voor gevraagd waardoor ik weer meer ervaring opdoe en het me nóg beter afgaat. Laatst gaf ik samen met Alger van Maaren een presentatie voor netwerkvereniging JBS. Aangezien ik in die presentatie onder andere vertelde dat je als blogger af en toe gratis je kennis moet delen, zet ik ‘m hier, voor iedereen die geïnteresseerd is.

Presentatie blogs en nieuwsbrieven

Presenteren

Het is een cliché, maar ik zit ermee: scheiding tussen werk en privé

20151012_110337

In één dag een boek uitlezen, dat komt er nooit meer van.

’s Morgens loop ik met een operator door de fabriek en hoor zijn trotse verhaal: begonnen in de buitendienst, maar over een week mag hij de meetkamer bemannen. ’s Middags kijk ik mijn ogen uit bij een indrukwekkend hijsklus van Mammoet en word ik wegwijs gemaakt in het magazijn waar de reserveonderdelen liggen voor de naftakraker. De volgende ochtend haal ik de spelfouten uit een scriptie, zit ik vervolgens op een statig kantoor van een makelaar die nieuwe teksten wil voor zijn website om ’s avonds door te rijden naar een netwerkbijeenkomst waar ik een presentatie geef over bloggen. Afwisseling galore! Ik houd van mijn werk.

Maar het botst met de tijd die ik aan de leuke jongen uit de trein wil besteden, aan mijn vrienden, familie en aan mezelf. Dat zorgt voor een knagend, slepend, zeurend schuldgevoel.

De leuke jongen uit de trein heeft morgen en overmorgen vrij. Koningsdag + brugdag. Maar in plaats van met hem de stad in te gaan, over de rommelmarkt te struinen en naar bandjes te gaan kijken, verhuis ik naar mijn flexwerkplek om iets af te maken. Vrijdag zadel ik hem ook nog op met verplicht thuisblijven voor de twee klusjesmannen die langskomen. Want ik ga ergens op gesprek om een nieuwe opdracht binnen te halen.

De dochter van een vriendin wordt bijna 1. Ik heb het kleine mensje nog nooit gezien, wat betekent dat ik die vriendin al meer dan een jaar niet gezien heb. Terwijl Utrecht niet per se de andere kant van de wereld is. Kraamvisite kan ik het in elk geval niet meer noemen als ik eindelijk ga. En dat dagje winkelen met mijn mama voor mijn vorige verjaardag -die inmiddels langer geleden is dan de tijd die het nog duurt voor ik weer jarig ben- is er ook nog niet van gekomen. Dat wil ik het liefst door de week doen, als het rustiger is in Aken, Luik of welke stad het ook wordt en als de leuke jongen uit de trein er geen ‘last’ van heeft.

Nee, ik wil niets horen over ‘mezelf in mijn kracht zetten’ of ‘lekker mediteren’ of ‘je leeft maar één leven en daar moet je van genieten’. Ik wil gewoon een pilletje waarmee ik de tijd af en toe stil kan zetten.